Wiedźmie Wody

Są studnie, które zgubiły swe imię,
Są źródła, które pragną nieustannie,
Są rzeki, które wrą żądzami w zimie,
Któż ich tęsknotę i smutek ogarnie?

A w studniach kryje się skarbiec głęboki,
A źródła mają wężowe korzenie,
A w rzekach huczą niebieskie wyroki,
Co gwiazdą błędną runęły na ziemię.

Do wód tych wracam, idąc ścieżką krętą,
Co mnie cierpliwie wiedzie po spirali.
Milczenie spada ćmą – siada na ustach.

I pachnie przedświt: mgłą, jaskrami, miętą,
Krzyk snu lub ptaka kołuje w oddali,
Gdy patrzę w głębię – z niej spogląda pustka…

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s